söke ekspres gazetesi
  • söke ekspres gazetesi



ÖLÜMÜNÜN 43. YILINDA AŞIK VEYSEL (2)


ÖLÜMÜNÜN 43. YILINDA AŞIK VEYSEL (2)

Aşık Veysel  ulusunu, bayrağını   içtenlikle seven bir halk  şairi idi. Bizden  biri idi... Bu toprağın ozanı birlikten ve beraberlikten yana idi. Dini, fikri, mezhebi ve rengi ne olursa tüm insanları candan seviyordu. Bu yönüyle Mevlana’dan, Yunus Emre’den ve Hacı Bektaş-ı Veli’den ders ve ilham alıyordu. Bu duygularla tüm insanları kucaklıyordu. Bu bölücülere, anarşistlere ve geri kalmış yobazca  kafalılara şöylece sesleniyordu:
İtimat edersen benim sözüme
Gel birlik kavline girelim kardeş
Birlik çok tatlıdır, benzer üzüme
İçip şarabını, duralım kardeş…
***
Aşık VEYSEL'İ  yakından tanıyan yazar Sabahattin  EYÜBOĞLU  1952 tarihli VARLIK  dergisinde şunları   yazıyordu: "Aşık Veysel  halktan yana idi.kendince kaybolmadan kaynaşma, çokluğa  katılmış  halkla beraber olmayı yeğlerdi. Ondan alınacak  ders, sanatına tertemiz bir gönül ve bir ömür vermesi. Sivrialan köyünden dünyaya açılması, haktan iyiden ve güzelden yana, işinin ehli ve sözünün eri olması, insanlıkla şairliği ayırmaması... Daha ne olsun... Ben de öyle düşünüyorum" dile yazıyordu... 
İlk Kültür Bakanlarımızdan ve  yakın zamanda  aramızdan  ayrılan  Prof. Dr. Talat S. HALMAN 'da şöyle  diyordu:
"Aşık VEYSEL, Anadolu'nun  asıl isteklerini birer  birer dile getiriyor. Ne yarım - yamalak Marksizm, ne Müslümanlık   adına sömürü... Ne uydurma politikacılık... Anadolu insanı  kalkınmak istiyor, okumak istiyor...El birliğiyle çalışmak, ilerlemek istiyor. Yurdun değerlerini korumak ve geliştirmek istiyor. Atatürk'ün devrimlerini yaşatmak istiyor..."(1971)     
İşe Aşık Veysel  böyle bir halk ozanı idi... Aslında Âşık Veysel’e bu topluma tanıştıran ve kazandıran Köy Enstitüleridir. Bu Enstitülerinde sazı ve sözü ile öğrencilere öğretmenlik yaptı, vatan ve millet sevgisini aşıladı. Aslında bir cumhuriyet aydını idi. Atatürk'ü de çok çok seviyordu. Atatürk’ün ölümünde sonra şöyle bir ağıt yazmıştı:
Ağlayalım Atatürk’e
Bütün dünya kan ağladı
Süleyman olmuştu mülke
Geldi ecel can ağladı
***
Doğu, Batı, Cenup, Şimal
Aman Tanrım bu nasıl bir hal
Atatürk’e erdi zeval
Memur, mebusan ağladı.
***
Atatürk’ün eserleri
Söylenecek bundan geri
Bütün dünyanın her yeri
Ah çekti vatan ağladı,(2)
Sözün özü Âşık Veysel, büyük bir halk ozanı idi. Türk diline yaptığı hizmetlerden dolayı 1965 yılında TBMM tarafından Âşık Veysel’e maaş bağlandı. Türk halk şiirimizin sevilen ve sayılan imzalardan bir idi. Halk ozanları arasında bir mermer köşe taşı idi. 21 Mart 1973 günü Sivas / Şarkışla ilçesinin Sivrialan köyünde toprağa verildi. Basında kendisine çok yer verildi. Köydeki evi müze haline getirildi Sivas ve İstanbul’da helkeli dikildi. Köyüne yol, su ve elektrik getirildi. Ölümü bile aydınlığa yol açtı. Şiirleri bestelendi, kitapları birçok yerde yayımlandı.
Ölümünden  önce bir deyinde “Dostlar Beni Hatırlasın“ diyordu. Âşık Veysel unutulur mu? O gerçek bir halk ozanı idi. Onun bu güzel ve anlamlı şiirinden bir iki dörtle yazımı noktalıyor, sevgili Veysel’i saygıyla ve rahmetle anıyorum. Mekânı cennet olsun diyorum.
Ben giderim adım kalır
Dostlar beni hatırlasın
Düğün olur bayram gelir
Dostlar beni hatırlasın
***
Can kafeste durmaz uçar
Dünya bir han konan, göçer
Ay dolanır yıllar geçer
Dostlar beni hatırlasın
*** 
Can bedenden ayrılacak
Tütmez baca yanmaz ocak
Selam olsun kucak kucak
Dostlar beni hatırlasın
***
Ne gelmedi ne giderdim
Günden güne arttı derdim
Garip kalır yerim, yurdum
Dostlar beni  hatırlasın
***
Gün ikindi akşam olur
Gör ki başa neler gelir
Veysel gider adı kalır
Dostlar beni hatırlasın..
Âşık VEYSEL
Kaynak: 1. 2. 3, Âşık Veysel Hayatı ve Eserleri Tahir Kutsi
2. Baskı, Ararat Yayınevi, Nisan1973 - İstanbul

 

Bu makale 1230 kez okundu.


Yorumlar
    Henüz bu Makaleye ait yorum bulunmamaktadır. Yorum Yaz